di ako sanay manahimik bagamat tahimik
tabil ng pluma ko'y naglilingkod na parang lintik
pag naisasaloob ko ang masang humihibik
bawat hirap nila't pagdurusa'y sinasatitik
nagmamarka iyon sa buo kong kaibuturan
nagsisilbing apoy na nagpaningas sa kalamnan
upang itaguyod ang bawat ipinaglalaban
ako man ay malayo sa sentro ng kalunsuran
puso'y humihibik sa nakikitang pagdurusa
malayo man, pluma ko'y matinding nakikiisa
sinasabing sa bawat pagkilos ay may pag-asa
upang kamtin ang asam na panlipunang hustisya
hirap ng mga kasama sa diwa'y sumasagi
habang patuloy pa rin ang pakikipagtunggali
hindi tayo titigil hangga't hindi nagwawagi
huwag hayaang bulok na sistema'y manatili
- gregbituinjr.
Mag-subscribe sa:
I-post ang Mga Komento (Atom)
Salawahan
SALAWAHAN wala akong silbing makatâ kung pag-ibig ko'y salawahan anong aking magiging mukhâ sa harap ng giliw at tanan ako'...
-
Soneto 3 sa World Poetry Day 2020 (sa anyo ng 2-3-4-3-2) W orld Poetry Day, na isang araw ng panulaan O araw ng makata't ng tula... -
SALAMIN SA MATA dapat magsalamin habang nagtitipa doon sa kompyuter ng liham, sanaysay, ulat, kwento, tula ngunit pag nabasag o kaya'y n... -
OKTUBRE NA, WALA PA RING NAKUKULONG NA CORRUPT wala pa ring nakukulong, Oktubre na aba'y paikot-ikot lang ang istorya may ghost flood co...
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento